Meditaties: Mijn eerste tempel voordrachten
- 31 mrt
- 2 minuten om te lezen
In mijn meditaties reflecteer ik op momenten uit mijn dansreis, mijn vrijwilligerswerk in de dementiezorg, mijn werk als psycholoog en meer.
—
De kleine tour die we vorige week deden voor Navaratri is tot een einde gekomen. We bezochten mandirs in drie verschillende steden en voerden delen van de margam uit. Het was een week vol eerste keren: mijn eerste keer dat ik Pushpanjali, Alarippu en Jatiswaram achter elkaar danste, mijn eerste keer Alarippu voor publiek, en mijn eerste keer Jatiswaram dansen op muziek. Maar de meest bijzondere van allemaal: het was mijn eerste keer dat ik in een mandir danste.
Teruggaand naar de oorsprong van Bharatanatyam en de klassieke Indiase dans, werd deze oorspronkelijk uitgevoerd door de Devadasi's: vrouwelijke artiesten die hun leven wijden aan de verering en dienst van een godheid of tempel.
Onze eerste stop was op maandag in Den Haag, mijn stad. De mandir was prachtig en licht. Ik merkte een praktische uitdaging: er was veel ruimte om zijwaarts te bewegen, maar weinig ruimte om naar achteren te bewegen. Een houten vloer, deels bedekt met zachte kleden. Ik zocht naar mijn balans en probeerde het ritme goed te horen.
De tweede stop was op donderdag in Rotterdam. Deze mandir lag verder weg en meer verscholen van de drukke stad. De murtis waren adembenemend. Dit was de tweede keer dat ik het repertoire uitvoerde en ik voelde dat ik het opnieuw kon proberen, dit keer op een egale vloerbedekking met meer bewegingsruimte.
Onze derde en laatste stop was in Utrecht, in een klein dorp dat nog meer verborgen lag. Het was een lange rit en ik wist dat ik fysiek nog niet hersteld was van de eerdere optredens. Bij aankomst hoorden we dat dit ons kleinste podium en publiek van de week zou zijn, wat ergens een opluchting was. We gingen van groot naar klein. Ik was nu voorbereid op mijn beste uitvoering. Het was zowel nederig als magisch om te dansen in de aanwezigheid van niemand anders dan God en een handvol toegewijden. Ook hier was de uitdaging mooi: volledig tapijt en een lichte verlaging van het podium bij de murtis.
Maandag kwam weer, en ik sloot aan bij de beginnersles omdat ik de tijden had verward en te laat was voor de gevorderdenles. Ik vond het fijn om bij de beginners te zijn, die volledig betoverd zijn door de grootsheid van de dans. Terwijl ik de vertrouwde route van het theater naar huis loop, word ik me bewust van de verandering in lichaam en geest. Ik wist altijd waar ik aan begon en heb nooit overwogen om op te geven; ik volgde mijn hart in deze dans. Maar ik had nooit kunnen bedenken hoe het zou voelen om hier te zijn, vijf jaar later. Wat een geschenk is het dat wanneer je je hart en dromen volgt, je het besef van tijd verliest.
