Meditaties: Leven in wat al geopend is
- N.W.
- 29 dec 2025
- 3 minuten om te lezen
In mijn meditaties reflecteer ik op momenten uit mijn dansreis, mijn vrijwilligerswerk in de dementiezorg, mijn werk als psycholoog en meer.
—
Nu het jaar langzaam overgaat in een nieuw jaar, merk ik dat ik het steeds vergelijk met het jaar ervoor. Vreemd genoeg voelt 2025 als een jaar waarin ik nauwelijks iets heb bereikt. Wanneer ik bij dat gevoel stilsta, raak ik in verwarring omdat de feiten een heel ander verhaal vertellen.
Het jaar daarvoor was luid in haar mijlpalen; 2024 was een jaar vol eerste keren en zichtbare doorbraken. Ik pakte na jaren de gitaar weer op en binnen enkele weken werd ik gevraagd om op te treden, zelfs in het buitenland. Ik studeerde af voor mijn master en begon aan mijn eerste fulltime baan als psycholoog. Na jaren stond ik weer op een groot podium en trad ik voor het eerst op met Bharatanatyam. Het was een jaar dat er van buitenaf uitzag als vooruitgang, en zo voelde het ook.
Dat jaar markeerde ook het einde van een lange fase van voorbereiding. Ik nam afscheid van het student-zijn, van bijbanen, van het voortdurend werken naar iets toe dat altijd net buiten bereik leek. In veel opzichten was die fase al decennia eerder begonnen. Met mijn eerste pianolessen op zevenjarige leeftijd. Met mijn eerste danslessen op mijn twaalfde. Met jaren van studeren, trainen en het in stilte koesteren van iets dat ik nog niet kon laten zien. In 2021 koos ik er bewust voor om een grotere droom na te jagen en me volledig te committeren aan het worden van professioneel danseres. Ik trainde jarenlang zonder op te treden, vertrouwend op het moment dat zou komen. En die kwam, onverwachts, eind 2024.
Terugkijkend zie ik 2024 nu als het jaar waarin alles wat zich al die tijd in mij had gevormd, zijn weg naar buiten vond. Het was het jaar van tevoorschijn komen. Van het licht instappen. Van gezien worden. Het voelde intens en overweldigend, maar ook diep bevestigend.
En toen kwam 2025. En plots leek er niets te gebeuren.
Er waren geen dramatische eerste keren, geen duidelijke drempels die werden overschreden. Geen moment dat onmiskenbaar zei: “dit is het volgende hoofdstuk.” Vergeleken met het jaar ervoor voelde het stil. Bijna leeg. En nu ik erop terugkijk, realiseer ik me dat ik die stilte heb verward met stilstand.
Pas nu begin ik langzaam te begrijpen dat 2025 niet ging over het openen van nieuwe deuren. Het ging over blijven in de deuren die al openstonden. Ik keerde binnen enkele maanden terug naar het podium. Ik trad op in de stedelijke theaters waarvan ik ooit alleen maar had durven dromen. Ik bleef muziek componeren, sloot me aan bij een muziekcollectief en verdiepte mijn werk als zowel danser als psycholoog. De groei was er, maar subtiel. Minder spectaculair. Meer belichaamd. ‘Danser’, ‘muzikant’, ‘psycholoog’, nog voor ik het doorhad, werden de titels die ik nooit klaar voelde om te dragen onderdeel van een identiteit die voelde alsof die er altijd al was. Het werk verschoof van 'worden' naar 'zijn'.
Wat ik aanzag voor een gebrek aan prestatie, bleek in werkelijkheid het leven waarvoor ik me jarenlang had voorbereid. Misschien voelde het daarom zo onwennig. Prestatie is makkelijk te herkennen wanneer ze zichzelf aankondigt. Maar hoe zie je haar daarna? Wanneer je de deur geopend is? Ik zie het pad voor mij langzaam verlichten. Ze nodigt mij uit om verder te lopen, om te bewonen, om te bewijzen dat ik kan leven in deze opening.
